நமக்குத் தண்ணீர் எப்படிக் கிடைக்கிறது

வி.அருண்

புதர்களைப் பற்றி நேரடியான அவதானிப்பு மூலம் கற்றுக்கொள்ள ஆரம்பித்த பின் அடுத்த பாடத்திட்டமாக நீர்நிலைகளைப் பற்றியும் நீர்நிலைகளுக்கு நீர் எங்கிருந்து வருகிறது என்பதைப் பற்றியும் படிப்பது என்று திருவண்ணா மலை மருதம் பள்ளியில் முடிவெடுத்தோம்.

இதற்கு எங்களின் சக ஆசிரியர் மாசிலாமணி அண்ணாதான் வழிகாட்டி. எங்கள் அமைப்பு கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக திருவண்ணாமலை மலையில் மரம் நடுதல், காட்டுத் தீயை அணைத்தல், தீத்தடுப்பு பாதை உருவாக்குதல் போன்ற வேலைகளைச் செய்துவருகிறது. மலையில் செய்யும் எல்லாச் செயல்பாடுகளுக்கும் தலைவர் மாசிலாமணி அண்ணாதான். இந்தப் பகுதியில் இருக்கும் ஒவ்வொரு இயற்கைத் தலத்தையும் உள்ளங்கை நெல்லிக்கனிபோல் நுணுக்கமாகத் தெரிந்துவைத்துள்ளார். ஒரு சுனை எங்கிருந்து உருவாகிறது, எந்த அருவி எந்த பாதையில் பாய்ந்து எந்த நீர்நிலையைச் சென்றடைகிறது என்று ஆழமாகப் புரிந்துவைத்துள்ளவர்.

இவ்வளவு விஷயம் தெரிந்தவர் எங்கள் குழுவை ஆசிரியராக வழிநடத்திச் செல்லப்போகிறார் என்பதை நினைத்து எங்களுக்குப் பூரிப்பாக இருந்தது. ஒவ்வொரு புதன்கிழமையும் இரண்டு வகுப்பு மாணவர்களும் அவர்களுடைய ஆசிரியர் களும் இந்த ஆராய்ச்சியில் ஆழ்ந்தோம். இருபது வாரமாக இந்த நிலப்பகுதியை அலசினோம்.

கற்றல் முறை

இதன் ஒரு பகுதியாக, திருவண்ணாமலை மலை அடிவாரத்தில் எங்கிருந்தாவது ஒரு அருவியைப் பின்தொடர்ந்து நடக்கத் தொடங்குவோம். சில அருவிகளுக்கு அவற்றின் படுகையிலேயே நடந்துசெல்ல முடிந்தது. மலையை நோக்கி நடந்து, பின்னர் மலை மீது ஏறி எவ்வளவு தொலைவு போக முடியுமோ அவ்வளவு தொலைவுக்கு ஏறி அவதானிப்போம். பல அருவிகள் முள் புதர்கள் நிறைந்தவையாக இருக்கும். அப்பொழுது அருவிக்கு அருகில் வேறு பாதை கண்டுபிடித்து, அதன் வழியாகச் செல்வோம். பல பாதைகளில் ஊர்ந்துகூடச் செல்ல வேண்டியிருக்கும்.

மாசிலாமணி அண்ணா இல்லாமல் இது சாத்தியப்பட்டிருக்காது. காட்டில் அவருடன் இருப்பதே தனி அனுபவம்தான். அறுபது வயதை நெருங்கிவிட்ட அவர் நகரக்கூடிய விதம், குறைந்த அளவு முயற்சியுடன் ஒரு காட்டு விலங்கைப் போல் எளிமையாகவும், அழகாகவும் இருக்கும்.

மலை மேல் சென்றபின் நீரோடையைத் தொடர்ந்து, அது சென்று கலக்கும் ஏரி வரை பின்தொடர்ந்து செல்வோம். ஏரிகளும் ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்துள்ளன. அந்த இணைப்புகளையும் அவதானித்தோம். நாங்கள் நடந்து சென்ற பாதைகளை ‘கூகுள் ட்ராக்ஸ்’மூலம் பதிவுசெய்து, பின்னர் அவற்றை வரைபடம் மூலம் பார்த்துப் புதிய புரிதல்களைப் பெற்றோம்.

நாங்கள் இந்த ஆய்வுத் திட்டத்தை ஆரம்பித்தபோது மழைக்காலம் தொடங்கியிருக்கவில்லை. எல்லா ஓடைகளும் காய்ந்த நிலையிலிருந்தன. இரண்டாம் சுற்றில் அதே ஓடைகளில் நீர் பாய்ந்த நிலையில் கண்டுகளித்தோம்.

நாங்கள் அவதானித்த சுனைகள் எல்லாம் ஒரே பகுதியிலிருந்தாலும் ஒவ்வொரு ஓடைக் கரையிலும் இருந்த மரங்களும் கொடிகளும் நிறைய வேறுபட்டிருந்தன. அவற்றை நாங்கள் பதிவுசெய்தோம். இந்தப் பாடத்திட்டத்தில் கிடைத்த கற்றலை வார்த்தைகளில் மட்டும் எவ்வாறு வெளிப்படுத்துவது என்று தெரியவில்லை. எல்லாருக்கும் இது ஆழ்ந்த கற்றல் அனுபவமாக அமைந்தது என்பதைப் பகிர்ந்துகொண்டார்கள். ஒரு கருத்தை அனுபவப்பூர்வமாக அறிந்துகொள்வதன் அருமையை மீண்டும் உணர்ந்தோம்.

ஈடு செய்ய முடியாத கற்றல்

திருவண்ணாமலை பகுதியில் பெரும்பாலும் முட்புதர் காடுகள் காணப்படும். ஆனால், ஓடைகளை ஒட்டி பசுமைமாறா மரங்களை அவதானிக்க முடிந்தது. அது மட்டுமல்லாமல் ஓடைப்பகுதிகளில் வெப்பநிலை குறைந்திருந்தது. இதை ‘நுண் காலநிலை’என்று கூறுவார்கள். இதை மாணவர்கள் அனுபவப்பூர்வமாகக் கற்றுக்கொண்டனர்.

இந்த ஓடைகளில் விசிறிவால் ஈப்பிடிப்பான் பறவைகளைக் காண முடிந்தது. எங்கள் பகுதியில் அரிதான பறவை இது. இப்பறவைகளின் இயற்கை யான வாழ்விடம் ஓடை போன்ற நீர் இருக்கும் இடங்களே. இப்பறவையினத்தை அங்கு கண்ட பிறகே இந்தத் தகவலை அறிந்துகொண்டோம். ஒரு மலை நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதியாக எவ்வாறு செயல்படுகிறது,மழை நீர் எவ்வாறு மண்ணில் ஊறி, பின் வெளியேறி வடிந்து, முதலில் சிறு நீரோட்டங்களாகவும் பின்னர் அருவிகளாகவும் மாறுகின்றன என்பதை நேரடியாகக் கண்டறிந்தோம். இது போன்ற விஷயங்களை எத்தனை புத்தகங்களில் படித்தாலும், அனுபவத்தில் புரிந்துகொள்வதுபோல் உணர்ந்துகொ்ளள முடியாது. இது போன்ற கற்றலில் நன்றாகப் படிப்பவர், நன்றாகப் படிக்காதவர் என்கிற வேறுபாடும் இல்லை. எல்லோரும் சிறப்பாகவும் மகிழ்ச்சியுடனும் கற்றுக்கொண்டனர்.

இந்தப் பின்னணியில் அருகில் இருக்கும் நிலப்பரப்புகளைக் கற்றலுக்காக வெவ்வேறு விதங்களில் பயன்படுத்துவதற்கான ஆவல் வளர்ந்துகொண்டே போகிறது. அடுத்த பதிவில் மேற்கு மலைத் தொடரின் மாபெரும் மரங்களை அவதானித்துக் கற்றுக்கொண்டதைப் பற்றிப் பகிர்ந்துகொள்கிறேன்.

புதர்கள் கற்றுத்தந்த புதிய பாடம்!

புதர்கள் கற்றுத்தந்த புதிய பாடம்!

வி. அருண்

சுற்றுச்சூழல் ஆய்வு, உயிரியல் பாடங்கள் குறித்த கற்றலுக்கும் கற்பித்தலுக்கும் திறந்தவெளியைப் பயன்படுத்துவது மிகச் சிறப்பானது என்பதைப் பலமுறை உணர்ந்துள்ளேன். திருவண்ணாமலை மருதம் பள்ளியில் கரோனா பெருந்தொற்றுக் காலத்தில் பல பாடங்களை வெளிப்புறச் சூழலிலே கற்றோம். அந்த அனுபவத்தை இங்கே பகிர விரும்புகிறேன்.

நாங்கள் பல வருடங்களாக இயற்கையைப் பற்றிப் படித்துக் கொண்டிருந்தாலும், இயற்கையின் எழிலை அனுபவித்து இருந்தாலும் எங்கள் பகுதியில் இருக்கும் புதர்களை அடையாளம் காண்பது மிகவும் கடினமானதாகவே இருந்தது. ஆனால், அதிக நேரம் வெளிப்புறத்தில் கழிக்கத் தொடங்கிவிட்டதால் இவ்வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம் என்று நினைத்தோம்.

புதர்களை அடையாளம் காண்பது ஏன் கடினம் என்றால் கிட்டத்தட்ட எல்லாப் புதர்களும் இலைகள் சிறியதாகவும், முட்களோடும் இருக்கும். பூக்கள் சிறியதாகவும் பெரும்பாலும் வெள்ளையாகவும் இருக்கும். காய்களும் சிறியதாகவும் பிஞ்சாக இருக்கும்போது பச்சையாகவும் இருக்கும். இதனால் அவற்றை அடையாளம் காண்பதற்குத் துல்லியமாகக் கவனித்துச் சிறு சிறு வித்தியாசங்களை வேறுபடுத்தி அறிய வேண்டும். இதற்குப் பொறுமையும் நிதானமும் வேண்டும்.

சவாலுக்குத் தயாராதல்

இந்தச் சவாலுக்கு மாணவர்கள் தயாராக இருந்தார் களா என்று முடிவுசெய்த பின் ஒரு வட்டமாக அமர்ந்து, இப்பாடத்திட்டம் முழுமை அடைய என்னென்ன செயல்பாடுகளை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று விவாதித்தோம். பின்னர் வெவ்வேறு புதர்களை அவதானித்தபடி நடந்து சென்றோம். ஒவ்வொரு நாளும் இதைச் செய்தோம். மீண்டும் மீண்டும் கவனிக்கும்பொழுது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நாங்கள் வித்தியாசங்களை உணர ஆரம்பித்தோம்.

இலை வடிவம், நிறம், மேற்பரப்பு, கீழ்பரப்பில் வெவ்வேறு நிறம், அமைப்பு, நரம்பு, இலை விளிம்பு அமைப்பு, இலையில் உள்ள முடி, இலையின் அமைப்பு, இலையின் அளவு என்று பல வித்தியாசங்களைக் கவனித்தோம்.

மலர்களில் – நிறங்கள், வடிவங்கள், இதழ்களின் எண்ணிக்கை, அமைப்பு, அளவு.

பழங்களில் – நிறம், அளவு, எண்ணிக்கை, உண்ணக் கூடியவையா.

முட்கள் – இருக்கின்றனவா, அளவு, நிறம், அமைப்பு.

புதர் வெயிலில் இருந்ததா அல்லது நிழலிலா என்று குறிப்பு எடுத்தோம். என்ன உயரம், அடர்த்தியில் வளர்ந்திருந்தது என்று குறித்துக்கொண்டோம்.

மாணவர்கள் துல்லியமான விவரங்களைக் கவனிக்கத் தொடங்கினர். உதாரணமாக, பச்சை நிறத்திலேயே அடர்த்தியாகவோ வெளிறியோ எத்தனை வகைகளில் இலைகள்/புதர்கள் இருக்கின்றன என்பதை கவனித்தல். அல்லது ஒவ்வொரு இலையின் அமைப்பும் எப்படி வேறுபடுகிறது.

மாணவர்கள் தங்களுடைய அவதானிப்புகளை வெளிப்படுத்தச் சொல்லி வெவ்வேறு புதர்களைக் குழுவாகக் கவனித்தோம். வெவ்வேறு மாணவர்கள் வெவ்வேறு அம்சங்களைக் கவனித்தார்கள்.

இலை வடிவங்கள்

l எளிய, கூட்டு இலைகளை வேறுபடுத்தி அறிவது.

l கூட்டு இலைகளின் வெவ்வேறு அமைப்பு களைக் கவனிப்பது.

l மாணவர்கள் தலா ஒரு புதரைத் தேர்ந்தெடுத்து உட்கார்ந்து அதைக் கவனித்து, முக்கிய அம்சங்களை வரையுமாறு கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டனர்.

l கவனிக்கப்பட்ட அனைத்து விவரங்களையும் பதிவுசெய்ய ஒரு அட்டவணையை உருவாக்கினோம்.

விவாதப் புள்ளி

மனிதர்களைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் அடையாளம் காண்பதுபோல் மரங்களையும் புதர்களையும் அடையாளம் காண முடியுமா என்று அலசினோம்.

மரங்களுடன் வேலை செய்பவர்கள் எவ்வாறு வெவ்வேறு இனங்களை உடனடியாக அடையாளம் கண்டுகொள்கிறார்கள்? அதே வகையில், மாணவர்களுக்கு ஒரு சவால் – நீங்கள் தேர்ந்தெடுத்த இனத்தை அப்படி அடையாளம் காண முடியுமா? அதன் வயதின் பல்வேறு நிலைகளில்? ஒரு சிறிய செடியாக? பூக்கள், பழங்களுடன் அல்லது இல்லாமல்?

இந்த கட்டத்தைக் கடந்த பின் மற்ற உயிரினங்களுடனான புதர்களின் உறவுகளைக் கவனிக்க ஆரம்பித்தோம். வண்ணத்துப்பூச்சிகள், தேனீக்கள், வண்டுகள், பறவைகள் தாவரத்துக்கு வருகின்றனவா? அவற்றை முகர்ந்து பார்க்கின்றனவா என்று கவனிக்க ஆரம்பித்தோம். அவற்றில் சிலந்திகள் உள்ளனவா? கம்பளிப்பூச்சிகள் உள்ளனவா என்பதையும் கவனித்தோம். வேறு என்னென்ன சுற்றுச்சூழல் தொடர்புகளைக் கவனிக்க முடியும் என்று ஆராய்ந்தோம்.

இதைத் தொடர்ச்சியாக வருடம் முழுக்கச் செய்தபொழுது பல புரிதல்கள் மலர ஆரம்பித்தன. இயற்கையின் பல தொடர்புகள் நமது புலன்களை வந்தடைந்தன. மனத்தளவில் மட்டும் கவனிக்காமல் நம் முழு உடலையும் கவனிக்கும் செயல்பாட்டுக்கு மாற்றும்பொழுது நமக்குள் மறைந்திருக்கும் இயற்கைத் தொடர்புகள் புத்துணர்வு பெறுவதை உணர்ந்தோம். அவதானிப்பு வேறு வகையிலான உச்சத்தைத் தொட்டது.

தொடரும் கவனிப்பு

ஒவ்வொரு மாணவரும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட புதர்ச் செடியை ஒரு சக மாணவர், ஒரு இளம் மாணவர், ஒரு ஆசிரியர் ஆகியோருக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைத்ததுடன் எங்கள் திட்டத்தை நிறைவுசெய்தோம்.

இவ்வாறு நாங்கள் அறிந்துகொண்ட புதிய புதர்கள் – பூலாந்தி, காரை, கொரங்கு வெற்றிலை, வெடிபுலா, செம்புளிச்சை, பல்லுகுச்சி கொடி, தோட்டி வீரா, வீரா, விராலி, நானா பழம் போன்றவை.

திட்டம் முடிந்தாலும் பாடத்திட்டம் முடிவு பெற வில்லை. இப்போது மாணவர்களுடன் எங்கே சென்றாலும் புதர்களைக் கவனிக்கின்றனர். கேள்வி களை எழுப்புகின்றனர். ஒவ்வொருவருக்கும் ஏன் ஆசிரியர்களுக்கும் புதிய புதர் குறித்துச் சவால் விடுக்கின்றனர். இவ்வாறு கற்றல் தொடர்ந்து மகிழ்வடைகிறது. அடுத்த சவாலாக மலையில் தோன்றும் அருவிகள், ஊற்றுகள் எந்தெந்த நீர்நிலை களைச் சென்றடைகின்றன என்பதை ஆராயலாம் என்று திட்டமிட்டோம். அதைப் பற்றித் தனியாகப் பகிர்கிறேன். ஆனால், அருவிகள் பற்றி ஆராய்ந்தபோதும் புதர்கள், செடிகள் பற்றிய ஆராய்ச்சி தொடர்ந்துகொண்டிருந்தது மிகுந்த பூரிப்பை அளித்தது.

கட்டுரையாளர், ஆசிரியர் சூழலியல் செயற்பாட்டாளர்

தொடர்புக்கு: arun.turtle@gmail.com

இயற்கை தந்த தனித்துவ பரிசு

https://static.hindutamil.in/hindu/uploads/news/2022/01/08/large/755338.jpg

மனிதர்களான நாம் ஆக்கப்பூர்வமான வேலைகளைச் செய்வதில் அனுபவம் பெற்றிருப்பதைப் போலவே, அழிவுப் பூர்வமான வேலைகள் செய்வதிலும் பல நூற்றாண்டு கால அனுபவத்தைப் பெற்றுள் ளோம். இரண்டுக்கும் என்ன வேறுபாடு என்றால், ஆக்கப்பூர்வமான வேலைகளைச் செய்வது கடினம் என்பதுதான். காடுகளை அழித்ததால் ஆறுகள் வற்றி விட்டன, காலநிலை மாற்றத்தால் பனி உருகுகிறது, வாழிடம் அழிந்ததால் உயிரினங்கள் அழிந்துவிட்டன என்பது போன்ற செய்திகளைக் கேட்டுக் கேட்டு விரக்தி அதிகரிக்கிறது.

ஆனால், இயற்கையின் ஓர் அங்கமான பறவைகளையும், அவற்றின் வாழிடங்களையும் கண்டுகளிக்கும்போதும், அவற்றுடன் உறவாடத் தொடங்கும்போதுதான் பூவுலகில் எஞ்சியிருப்பதையாவது காப்பாற்ற அவசரமாகச் செயல்படவேண்டும் என்கிற புரிதல் வரும்.

சாலிம் அலி காட்டிய வழி

இயற்கையின் பல்வேறு அம்சங்களிலும் ஒருவருக்கு ஆர்வம் இருந்தாலும், நம் ஈர்ப்பு பெரும் பாலும் தொடங்குவது பறவைகளிட மிருந்துதான். நானும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல. முதலில் பல பறவைகளை அடையாளம் காண முடியவில்லை. கண்ணில் பட்ட பறவைகளைப்பற்றியெல்லாம் மற்றவர்களிடம் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டேன். பின்னர் சாலிம் அலியின் ‘The Book of Indian Birds’ களக் கையேட்டை வாங்கினேன். ஒவ்வொரு நாளும் ஓய்வு நேரத்தில் அந்தப் புத்தகத்திலேயே மூழ்கிக் கிடப்பேன்.

அப்பொழுதுதான் இயற்கையை நேசித்ததற்கான முதல் பரிசு கிடைத்தது. ஒவ்வொரு இரவும் கனவில் மணிக்கணக்கில் பறவைகள் வந்து செல்லும். காலை எழுந்தவுடன் புத்தகத்தை எடுத்துப் புரட்டுவேன். கனவில் பார்த்த ஒரு பறவைகூடப் புத்தகத்தில் இருக்காது. அந்தக் கனவுகள் நிற்கவே கூடாது என்று நினைத்துக்கொள்வேன். ஆனால், சில மாதங்களுக்குப் பின், அதுபோன்ற கனவுகள் நின்றுபோயின. ஆனாலும் அந்த களக் கையேட்டைப் பார்த்துப்பார்த்து கிட்டத்தட்ட எல்லாப் பறவைகளின் பெயரையும் அறிந்துகொண்டிருந்தேன். நேரில் பார்க்கும்பொழுது உடனடியாக அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடிந்தது.

நுணுக்கமான அவதானிப்பு

நானாக முதலில் அடையாளம் கண்டுகொண்ட பறவை மாங்குயில் (Indian Golden Oriole). அந்த மகிழ்ச்சியான தருணத்தை மறக்கவே முடியாது. ஒருமுறை வீட்டிற்கு அருகிலிருந்த நீர்நிலையிலிருந்த பறவைகளைக் கண்டு மகிழ்ந்துகொண்டிருந்தோம், கையில் சாலிம் அலியின் புத்தகம் இருந்தது. வெண்மார்புக் கானாங்கோழி (White-Breasted Water Hen) ஒன்று எதிரே நடந்து வந்துகொண்டிருந்தது. அந்தப் பறவையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோதே, கையேட்டில் அப்பறவையைப் பற்றி சாலிம் அலி எழுதியிருந்த குறிப்புகளையும் படித்தோம்.

அது எவ்வாறு நடக்கும், வாலை எவ்வாறு மேலே உயர்த்திப் பின்னர் கீழே இறக்கும், கழுத்து எவ்வாறு நகரும் என்று அவர் விவரித்திருந்தார். அந்தக் குறிப்பிலிருந்தது போலவே எங்கள் எதிரே இருந்த பறவையும் செய்துகொண்டிருந்தது. எவ்வளவு நுணுக்கமாகக் குறிப்பெடுத்து எழுதி வைத்திருக்கிறார் இந்த மனிதர் என ஆச்சரியப்பட்டுக் கொண்டோம். இந்தியாவி லிருக்கும் ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட பறவைகளுக்கு இப்படி நுணுக்கமாகக் குறிப்பெடுத்து அவர் பதிவுசெய்திருக்கிறார் என்பதை நினைக்கும்பொழுது மலைப்பாக இருக்கிறது.

https://static.hindutamil.in/hindu/uploads/common/2022/01/08/16416214962006.jpg

பல பறவை ஆர்வலர்களை நான் சந்தித்திருக்கிறேன், உறவாடி யிருக்கிறேன். ஆனால், எனது நண்பரும் திருவண்ணா மலை ‘தி பாரஸ்ட் வே’ அமைப்பின் சக உறுப் பினருமான சிவக்குமார் போல் ஒருவரைச் சந்தித்ததில்லை. கடந்த 15 ஆண்டுகளாக ஒவ்வொரு நாளும் தன்னுடைய இருகண் நோக்கியுடனும் ஒளிப்படக் கருவியுட னும் அருகில் உள்ள ஏதாவது ஒரு இயற்கை வாழிடத்திற்கோ காட்டிற்கோ சென்றுவிடுவார்.

உடன் யாராவது வந்தாலும் வராவிட்டாலும் மணிக்கணக்காகக் காடுகளில் சுற்றுவார். இந்தப் பகுதியிலிருக்கும் ஒவ்வொரு குன்று, புதர்க்காடு, அருவி, குளம் எல்லாமே அவருக்குப் பரிச்சயம். எந்த வகையான பறவைகள் எங்கெங்கே இருக்கும் என்கிற விவரமும் அவருக்குத் தெரிந்திருக்கும். அவருடைய தேடல்கள், குறிப்புகள், பதிவுகள் மூலம் திருவண்ணாமலை பகுதியில் உள்ள 240 வகைப் பறவைகளை ‘Birds of Tiruvannamalai’ என்னும் நூலில் பதிவுசெய்துள்ளார். அவர் ஓர் அருமையான ஓவியர். அவர் வரைந்த பல பறவை ஓவியங்களை திருவண்ணாமலை அருணகிரி சிறுவர் பூங்காவில் காணலாம்.

நாங்களே நேரடி சாட்சி

பறவைகள் சூழலியல் சுட்டிக்காட்டிகள். குறிப்பிட்ட சில பறவை வகைகள் குறிப்பிட்ட வாழிடத்தில் மட்டுமே தென்படும். வாழிடம் சிதைந்து போனால், அங்கிருந்து அவை அகன்றுவிடும். வாழிடத்தை அறிவியல்பூர்வமாக மீளமைத்தால், அந்த வாழிடத்தில் இருந்த இயல் தாவரங்களை மட்டுமே வளர்த்தால், பறவைகள் மீண்டும் வரும். திருவண்ணாமலையில் இதை நாங்கள் கண்கூடா கப் பார்த்திருக்கிறோம்.

30 ஆண்டுகளுக்கு முன் திருவண்ணாமலை மலையில் பாறைகளும் புற்களும் மட்டுமே இருந்தன. வனத்துறை, அண்ணாமலை வனவளர்ச்சிக் குழு, தி பாரஸ்ட் வே அமைப்பு ஆகியவை இணைந்து பல லட்சம் மரக் கன்றுகளை நட்டன. அத்துடன் வாழிட மீளமைப்பு, காட்டுத்தீ அணைப்புப் பணிகளிலும் ஈடுபட்டன. இதனால், தற்போது இந்த இடம் உயிர்பெற்று, அடர் காடாக உருமாறியுள்ளது.

மனிதர்களைக் காட்டிலும் காடுகளை மீட்பதில் பறவைகள் பெரும் வல்லுநர்கள். அவை பழங்களைச் சாப்பிட்டு இடும் எச்சத்தில் முளைக்கும் மரக்கன்றுகள் காடு மீட்புப் பணியில் பெரும் பங்கு வகிக்கின்றன. காட்டின் வளம் அதிகரித்தால் அதிக பறவையினங்களுக்கு அது வாழிடமாக மாறும். பறவைகளின் எண்ணிக்கை கூடக் கூடக் காட்டின் வளமும் அதிகரிக்கும். காட்டின் வளம் கூடும்போது, அப்பகுதியின் நீர் சேகரிக்கும் தன்மையும் அதிகரிக்கும். இதற்கு நாங்களே நேரடி சாட்சியாக இருந்திருக்கிறோம்.

https://static.hindutamil.in/hindu/uploads/common/2022/01/08/16416216392006.jpg

முன்பு இந்த மலையில் மழை பெய்தால் காட்டாறாகச் சில மணி நேரத்துக்குத் தண்ணீர் ஓடும். பின்னர் வற்றிவிடும். இப்பொழுது ஒவ்வோர் ஆண்டும் மழை ஆரம்பித்துப் பல வாரங்களுக்குப் பின்னர்தான் நீரோடைகளில் நீர்வரத்து அதிகமாகிறது. அதேபோல் மழை பெய்து முடிந்தபின் பல வாரங்களுக்கு ஓடைகளில் நீர் ஓடியபடியே இருக்கின்றது. அருவிகளிலிருந்தும், நீரோடைகளிலிருந்தும் ஓடும் நீர் இம்மலையைச் சுற்றியுள்ள பல ஏரிகளை நிரப்பி, நிலத்தடி நீரை அதிகரிக்கிறது. இதனால், விவசாயிகள் பலனடை கின்றனர். காடு இருப்பதால் மழையும் கிடைக்கிறது.ஒரு நாள் நானும் சிவக்குமாரும் திருவண்ணாமலையின் அடிவாரத்தில் துடுப்புவால் கரிச்சானைக் (Greater racket-tailed drongo) கண்டோம். எங்கள் வியப்புக்கும் மகிழ்ச்சிக்கும் எல்லையே இல்லை. பொதுவாக இப்பறவை சற்றே அடர்ந்த காடுகளில் மட்டுமே தென்படும். இந்தப் பகுதிக்கு அது வந்திருக்கிறது என்றால், இங்கு நடந்த காட்டு மீளமைப்புப் பணியே காரணம் என்பதில் எந்த ஐயமும் இல்லை. பல கரங்கள் இணைந்து செய்த வேலைக் குப் பலனாக இயற்கை கொடுத்த சான்றிதழ் அது.

This year make a classroom in the wild

Arun Venkataramanan | Updated on January 01, 2021 Published  on January 01, 2021 

Class act: Learning by direct observation calls for an observant and curious mind and some  recording skills – IMAGES COURTESY: ARUN VENKATARAMAN 

The best classroom is the outside world — readily  available and for free 

* It is the role of teachers to lead students to magic wells  and set them off on their own learning journeys 

* To study about orchids and bromeliads in books and  then to witness them in person in their natural  environment is always exhilarating 

* Once students and teachers learn to use the world as  their classroom, the opportunities are endless

The Covid-19 pandemic has forced us to reflect on so much  of how we function as a society. In the past year children  either accessed virtual classrooms on a mute button, or had  fallen off the map entirely due to a digital divide. Either way  the question is: Has any real learning happened at all? And  can we course correct our method of teaching? 

If one were to go back to the drawing board and reflect on  what was the best way for education during a time like this,  schools as they are now might not come up as an option at  all. So what are the broad goals of a school education? 

For the sake of brevity, let’s tick two boxes. First, an  understanding of how the world functions. This includes  acquiring knowledge of various subjects. And, two,  developing skills mental, physical, interpersonal and many  others. This includes learning about behaviour, attitudes,  values, etc and engaging meaningfully with peers and adults. 

In my opinion, realms of learning, other than the social one,  don’t particularly need a school setting. In fact, a study of  home-schoolers will reveal how well children excel in  educating themselves with or without help from experts. But  in terms of acquiring knowledge or building skills, there are  multiple ways of going about it. 

The best classroom ever is the outside world, which is readily  available, for free, to learn from. Through our education  systems we have made learning a second-hand experience,  where we learn just about everything from published  materials. A judicious combination of both, the real world and books, will create room for some very exciting learning  opportunities. 

Learning through observation 

As a geography teacher, I have always encouraged students  to learn about the phases of the moon by observing it for a  month or two to figure out what is happening, either  individually or collectively. There are so many things for  students to learn here such as the direction in which to  sight it, the time of the day when it rises always different  each day, its changing shapes and so on. To learn these  things first hand by direct observation in real time is very rich  as it results in palpable learning which is one’s own. 

When one is near the ocean, we can learn about tides in the  same way. Similarly, one can study clouds, winds, monsoons,  soil types, ground water and many more things. All it takes is  an observant and curious mind and some recording skills. 

In biology too, there is so much to learn from direct  observation. There is flowering and fruiting of plants and  trees, pollination, composting, life cycles of insects, bird  migration etc.

Field work: Biology lessons in the open can focus on the flowering and fruiting of plants,  pollination, life cycles of insects and bird migration 

We link biology and geography by observing seasons, noting  when different trees, shrubs and plants bloom or bear fruit  and how the life cycle of insects such as butterflies and moths  are linked to those of plants and trees. Students and teachers  can create their own knowledge base through recording the  host plants (both feeding and egg laying) for different species  of butterflies. The same for bird species in terms of flowers  they draw nectar from, fruits and insects they eat, trees and  shrubs they use to nest.

Branching from this is the whole realm of life sciences of how  bodies evolve and adapt to suit their particular life styles. With  a strong foundation in direct observation and experiential  learning, one can of course keep building on both skills and  knowledge. 

Magic well 

German-Austrian Ethologist, Karl Ritter von Frisch, who won  the Nobel prize in physiology in 1973, drew the comparison of  drawing from a “magic well” while referring to in depth  learning. He was referring to tapping in to a rich source of  learning by asking the right questions, making pertinent  observations and drawing relevant inferences from that. Once  students learn to tap in to magic wells, there is nothing to stop  them. The opportunities to explore and learn from the outside  world are unending. It is the role of teachers like us to lead  students to magic wells and set them off on their own learning  journeys. 

A wide menu 

Students are excited by different aspects of learning. It is  important to present a wide menu during early years but, at  the same time, it is also important to allow for deep learning  by being willing to pursue each topic to the extent their  collective curiosity takes them. 

Not long ago, in a geography class with 13-year olds, we  were learning about oceans and marine life. It was from a  beautiful book with lovely illustrations and photos that held deep concepts. The diversity of marine life excited the class,  leading us to understand about the extent of light penetration  in oceans and its consequences, increasing pressure with  depth, drop in temperature, ocean currents and how marine  life are adapted to these conditions, using them for their  benefit such as sea turtles using ocean currents to migrate. 

So deep was the learning that we pursued this alone in  geography for a whole year. The students were not ready to  stop until we had finished the whole book. We also visited the  beaches of Chennai and participated in the conservation of  olive ridley sea turtles thereby bringing about a direct  experience to their learning. 

Becoming a wave: Visiting the beaches of Chennai and participating in the conservation of  olive ridley sea turtles enriched the learning about oceans and marine life

After this book, we engaged in a similar way with a rain forest  book for many semesters. We culminated this study with a  visit to a rainforest in Wayanad, Kerala, where conservation  of rainforest plants was being carried out. To study about  orchids and bromeliads in books and then to witness them in  person in their natural environment is always magical and  exhilarating. 

As a teacher I feel it is important that children learn about and  connect to the natural world without having to come to terms  with all the destruction we have brought about as a species.  That needs to come later in their life, but when they are still  young and thirsting to know the world it is important to  connect to it as naturally and organically as possible. 

The above examples just give a little glimpse into what is  possible. Once students and teachers learn to use the world  as their classroom the opportunities are endless. It also  makes learning a dynamic, direct experience and brings  immense joy and empowerment to the learner and facilitator  alike. 

As we enter a new year, with a morphing pandemic showing  little signs of abating, schools need to reinvent themselves  and our curriculum needs reimagining. There is no better time  to introduce our children to the beauty of the natural world,  rich with possibilities of learning. 

Arun Venkataramanan is one of the founders of Marudam  Farm School, Tiruvannamalai

This article appeared on Business Line

This farm school redefines traditional ways of education

Published: May 20,2018 07:15 AM by Arpitha Rao

Started in Tiruvannamalai by a community of like-minded individuals, who were vexed by the ‘system’, Marudam Farm School is here to break all the stereotypes of how a child ought to be nurtured.

Children engage in craft session, farming, physical education and field trips

Children engage in craft session, farming, physical education and field trips

Chennai: 

Discontent with their lives, unhappy with their workplaces and fed up with being part of a corrupt and negative system is how most of the creators of Marudam Farm School wandered and ended up in Tiruvannamalai like cows gone astray. They might have been clueless about what to do next, but they had an aim, a very clear one — to lead a simple, self-sufficient life with minimal material and needs. The elders soon found work that supported their ideals but the lack of a good school in the vicinity prompted them to start one themselves. 

Swimming against the tide to be where they are today certainly wasn’t easy for all — some got ostracised from their families for leaving well-paid jobs and “successful” careers. “But what really is success?” asks Arun Venkataramanan, one of the founders of the school. “It’s quite expected, yet funny, that most of us here are former engineers,” he scoffs, dismissing the current education system. 

What makes this school unique 

It all begins there for a child; his or her future is based on what the parents impart and what they learn in school. In the case of children studying at Marudam Farm School, they can put any formally educated, urban child to shame. “We have kids from villages and towns surrounding Tiruvannamalai, children of disillusioned city parents like us and those of foreign immigrants, who chose the spiritual life,” explains Arun, adding, “Our approach to education is through learning by doing, seeing, playing and feeling free.” Books only contribute to 20 per cent of learning. 

‘Intelligence is relative’ 

He illustrates with an example as to how intelligence is not only through bookish knowledge — “An 18-year-old girl at our school cannot read or learn from textbooks to save her life but she’s one of the most intelligent, street-smart youngsters I’ve seen. She can take a herd of 40-50 goats to graze, come back and cook for her entire family and run the household when her parents are away without facing any difficulty.” He adds, “I’ve never seen anyone interpret objects the way she does; she’s absolutely alive to the world and is a great observer.” 

Educating children through a variety of mediums such as art, craft and games exposes them to multiple experiences, which they’re then free to opt as a career. “We encourage them to do whatever they like — my son (who also studies at Marudam) plays the tabla and is interested in art, which I have no intentions of admonishing,” Arun shares. 

Teachers at the institution draw salaries determined by their familial conditions (the more the members the more the pay) and the school charges a minimal fee — students’ families pay whatever they can afford. The rest of the costs is covered by sponsors. 

Breaking barriers of the classroom 

What started off in a rented meditation hall with 20 students, Marudam Farm School today has added a hundred more to its roll call. The land where the current campus stands was donated by well-wishers and has come alive with beautifully architected buildings. “Left to the bunch of us founders, we wouldn’t have wanted buildings at all but due to government rules, we had to construct a school. An architect, who’s a dear friend, helped us design classrooms that were more than just boxes.” Corners became curves, walls became waves, amphitheatres were added and so was landscaping. He further elaborates, “We’ve experimented with different materials like mud, plaster and cow dung mixtures, mud blocks, jack arch roofs with terracotta and tiles and so on.” 

The community’s contribution to going green 

Every single step has been a team effort by the families that stay there as a happy, united community. “Like ants trickling towards sugar, so many of us from across the world came together leaving behind our pasts to build a productive, greener future,” says Arun. Speaking of greener, the school is also home to an organic farm where teachers, students and residents alike toil to see the fruits of their labour. He remarks, “We start the day by doing some physical activity on the farm. We’re also engaging in afforestation programs on the hills of Tiruvannamalai, we’ve already built a community park and are in the process of constructing one more.”

Tolerance begins at school for these kids in TN temple town

http://www.thehindu.com/news/national/tamil-nadu/article18447770.ece/alternates/FREE_660/TH12SCHOOL

A diverse group of children create a deeply interconnected human and natural world at the Marudam Farm School in Tiruvannamalai

In 2008, a group of plucky educationists moved to the outskirts of the temple town of Tiruvannamalai in north-central Tamil Nadu and started a school that believes in honest, empowering and potentially disconcerting tolerance.

“Wouldn’t acceptance be a better word?” asks Leela Arnon Bowley, 43, kindergarten teacher at the Marudam Farm School, a day school for about 100 children of locals, villagers, urbanites and expats, including students with disabilities and special needs, across economic backgrounds and denominations. “Ideologically, this was a great decision, but how was it going to work out pedagogically? That was the question,” recalls founder-trustee Poornima Arun, 43.

Nature nearby

Visually, Marudam (Tamil for farmland) rises as a cluster of earthy, aesthetic structures set on eight agrarian acres. Artwork by the school community lies scattered about the almost entirely solar-powered campus, where jackfruit, pomegranate and mango trees grow by paddy fields in which, two years ago when the rains were copious, students cultivated several vegetables and madumuzhangi, a lesser-known indigenous variety of rice. “Learning is hands-on, children are physically and socially involved, and nature is never far from us,” says the soft-spoken Harish N.V., 26, teacher of social sciences. This year’s acute drought, however, is causing anxiety in the ecologically sensitive school, which recycles every drop of water.

Mutually beneficial

Tiruvannamalai has been a lodestone for diverse settlers since the early 1920s, when the philosopher-saint Ramana Maharshi’s ashram came up here. Marudam’s student body is thus a microcosm of society at large.

“The peer learning that happens is simply incredible,” says Karthik Narayanan, 28, teacher of maths and gardening. A discussion on ground water, for instance, had village children pitching in with practical information on how wells are dug, and why the soil and bedrock matters, while the more bookish learners talked about aquifers and water tables. It is the sure-footed first generation learner from a goat-herding family that leads her class on hiking trips, pointing to birdand animal life with a sharp eye, commanding the respect of peers older and younger than herself.

“At Marudam, equality is more than theoretical,” says K.Pachaiappan, 29, the much-loved teacher of Tamil. Sustained by donations, Marudam never turns children away because they lack the money to pay fees, though the school intends to remain small and diverse. If cliques form, or someone has difficulty with sharing, resolution is found over animated debates in ‘circle time’. “Learning is natural and even unavoidable for children once they have the space and time to explore,” says Arnon Bowley.Marudam now awaits accreditation from Tamil Nadu’s Directorate of Matriculation Schools. One mother says her daughter wants to go to school even when she is unwell, and her initially reluctant husband has come to appreciate the school’s impact on their child’s sense of anbu (love) and suyanambikkai (self-belief). The world could do with more of both.

This article by Lalitha Sridhar appeared on The Hindu dated May 13, 2017.

Schooling for curiosity

Shriya Mohan

An ear to the ground: Students visit a ration shop to learn how the public distribution system works

An ear to the ground: Students visit a ration shop to learn how the public distribution system works

Where art lives: Students dabble in pottery, thread work, paper craft, sculpture and various art forms within school
  • Where art lives: Students dabble in pottery, thread work, paper craft, sculpture and various art forms within school 
  • Melting pot: At Marudam Farm School, you can learn Maths through cooking, goat-rearing, or even pottery, depending on whatever tickles your fancy

Marudam Farm School Melting pot: At Marudam Farm School, you can learn Maths through cooking, goat-rearing, or even pottery, depending on whatever tickles your fancy 

Inside the Marudam Farm School at Tiruvannamalai, time is just a bystander, not allowed the privilege of calling the shots. On a Friday morning, a busload of chatty children — some well-clothed, some barefoot — come bumping along a dusty road to be deposited at the 9.5-acre expanse of fertile land that’s their school. A large terracotta horse stands at the entrance and other semi-finished sculptures and pottery experiments lie around. You spot cows grazing and hear birds chattering amid the rustle of the coconut trees. Leaving the bustle of the town outside the gates, the school’s 70-odd children step into a world of sublime difference. 

If the rains had been better they would have been thrashing harvested paddy, but today the students are digging pits to plant lemon, tapioca and papaya saplings. Some are preparing a large mulch bed by spreading dried leaves, readying it for a vegetable garden that will be sustained by diverting used kitchen water. At the nursery, a few others are mixing ‘jeevamrit’ in a giant blue tub by emptying into it buckets of jaggery, cow urine, cow dung, chickpea flour and termite soil. “The mixture aids bacterial growth and helps keep the organic farm soil fertile,” says Madhavan, a 16-year-old student. 

“We usually grow 85 per cent of the school’s food requirement in-house,” says Arun Venkataraman, 48, who founded the school together with his wife, Poornima, eight years ago. A qualified engineer who went on to pursue a BA and BEd to become a teacher, Venkataraman initially taught gardening at Chennai’s The School. Poornima used to be a teacher at the Theosophical Society’s Olcott Memorial School in the city. Before long, the couple moved 190 km south to Tiruvannamalai, to start Marudam. 

“Marudam (farmland in Tamil) was born out of a need to provide a space for ‘learning by doing’, academics, nature and ‘unstructured time’,” says Venkataraman. He believes that an education system that constantly tells children what to think, dampens their curiosity and love for learning. On Thursdays, they climb the Arunachala hill, mostly in silence. If a question is asked, together the answers are found. On returning they discuss what they discovered about the hill and within their own selves. Thursdays are also movie days. Majid Majidi’s lyrical Baran is what the kids watched last. 

Of the learner, by the learner 

The school follows a principle of democratic learning. The class size is small, only 4-10, to ensure the facilitators well understand the interests of the children. Once that is identified, they run with it, no matter how unrealistic it may appear. 

Mathematics is taught through baking, cooking, goat-rearing or even pottery, depending on whatever strikes a chord with the batch. “One batch studied oceans and nothing else for an entire academic year of geography class. The children simply couldn’t get enough,” Venkataraman recalls. Ocean currents, tides, oceanbeds, depth, pressure, underwater life… they trawled through it all. That included a walk on Chennai beach to rescue Olive Ridley turtles. It was followed by a year of deserts and then rainforests. They visited the Wayanad rainforests in Kerala, and the nearby Javadi hills, living and breathing the jungles with the forest tribes. 

Two-third of the school’s children live in Tiruvannamalai. Their parents are farmers, cattle rearers, domestic help, drivers or small shop owners. The rest include children from expat families that have made a home in this town — famous for several spiritual centres — in their quest for an alternative lifestyle. 

To remain inclusive, the school allows families to pay whatever fee they can afford and finds sponsors to pitch in with the rest. Panjali, 38, is a cook and a single parent in Tiruvannamalai. Her two boys were beaten and abused by the teachers at the private school they attended previously. Marudam welcomed them with an open heart. 

“My family warned that my boys would become rowdies with so much freedom, but now this freedom is all I want for them,” she says, beaming; her younger son is proving to be a math whiz, while the older one is obsessed about becoming a football player. Both speak perfect English. 

A donation of ₹35,000 takes care of the annual schooling cost of a child at Marudam — three-fourth of the school’s children are sponsored by individual donors. “Is the model sustainable? Of course not! But I believe there is enough goodwill in this country to sustain what we have been doing for the past eight years,” says Venkataraman. 

The continually evolving curriculum draws from several methodologies ranging from the philosophy of J Krishnamurti, Waldorf, Montessori, Sudbury Valley school, UK’s Summer Hill, and “just about any bright democratic idea” that the 70-odd students, 20 teachers or a handful of volunteers come up with. 

“As long as our schools produce unthinking robotic people who don’t question the established norms of hierarchy, human beings will become irrelevant,” says Govinda, 42, the in-house radical and consultant. Warning about an imminent environmental apocalypse — “200 species of plant, insect, bird and mammal go extinct every day”, Marudam is a counter-current, he explains. 

Appeared on Business Line 4th March 2017